Дванаццаць пастак

Свет дзеліцца толькі на чорнае і белае. Поспех або правал, любяць або ненавідзяць. Сярэдзіны няма.

«Калі я не зраблю ідэальна — значыць, усё правалена.»

Маленькая цяжкасць імгненна ператвараецца ў канец свету. Уяўленне дамалёўвае найгоршы сцэнар.

«Начальнік маўчыць у перапісцы — значыць, мяне дакладна звольняць.»

Упэўненасць, што дакладна ведаеш, што думае іншы чалавек. Звычайна думае ён дрэннае. Пра цябе.

«Калега паглядзеў на мяне так — значыць, лічыць, што я не спраўляюся.»

Адна падзея ператвараецца ў вечны закон. Словы 'заўсёды' і 'ніколі' тут гаспадары.

«Адно суразмоўе прайшло няўдала — мяне ніколі не возьмуць на працу.»

Унутраны голас, які пастаянна кажа 'павінен'. Быць паспяховым, спакайнейшым, лепшым. За невыкананне - віна.

«Мне варта было справіцца без старонняй дапамогі.»

Усё, што адбываецца вакол, ты прымаеш на свой рахунак. Нават надвор'е. Нават чужы дрэнны настрой.

«Партнёр прыйшоў стомлены і маўчыць — дакладна праз мяне.»

Дзевяць чалавек сказалі 'дзякуй', адзін зрабіў заўвагу. У галаве застаецца толькі гэтая заўвага.

«Усе хвалілі прэзентацыю, але адзін калега заўважыў памылку. Вечар сапсаваны.»

Адчуваю - значыць, так і ёсць. 'Мне трывожна' ператвараецца ў 'усё праўда дрэнна'. Эмоцыя становіцца доказам.

«У мяне адчуванне, што да мяне нікому няма справы — значыць, так і ёсць.»

Адзін учынак ператвараецца ў прысуд асобе. Не 'я памыліўся', а 'я няўдачнік'. Назаўжды.

«Забыўся патэлефанаваць сябру — я жахлівы чалавек.»

Ты загадзя ведаеш, чым усё скончыцца. Дрэнна. А навошта тады спрабаваць?

«Я дакладна не атрымаю гэтую пасаду, нават падаваць заяўку бессэнсоўна.»

Добрае не лічыцца. 'Пашанцавала', 'выпадковасць', 'проста пашкадавалі'. Дрэннае - вось яно сапраўднае.

«Мяне пахвалілі, але гэта з ветлівасці. На самай справе праца слабая.»

Ты параўноўваеш свой чорны дзень з чужым святочным постам. І прайграеш. Заўсёды.

«У равеснікаў ужо і дом, і сям'я, і свой бізнес. А ў мяне?»